Το σκοτάδι είχε τυλίξει τα πάντα, η ησυχία απλώθηκε και το μόνο που ακουγόταν ήταν οι σταγόνες της βροχής. Στάλες που έπεφταν ακανόνιστα με μια μελωδία ηρεμίας. Κι εγώ έστεκα κάτω από το υπόστεγο, όχι γιατί φοβόμουν μην βραχώ, αλλά γιατί περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να χορέψω κάτω από την βροχή. Όταν θα δυνάμωνε λίγο ακόμα, θα πηδούσα στον δρόμο για να χορέψω υπό τον ρυθμό της φύσης.