Ποια να είναι άραγε αυτή η γεύση που νιώθεις ακόμα και μετά από χρόνια; Μια γεύση που όσο κι αν ξεπλύνεις μένει πάνω στα χείλη σου...

Άνοιξα τα μάτια και για μια ακόμα φορά ευχαρίστησα τον Θεό που μπόρεσα να δω τι φως της ημέρας. Μα όταν πήγα να σηκωθώ, χιλιάδες μαχαίρια...

Πώς γίνεται να πονάς και λάμψη να σκορπάς, χρώματα να αναβλύζει η πονεμένη σου ψυχή; Πόσο κουράγιο παίρνει το κορμί όταν μόνο χρώματα...

Εκεί πάνω στο κύμα που έσκαγε, γεννήθηκε μια αγάπη από την αλμύρα και τις ηλιαχτίδες που χάιδεψαν το κορμί της Νίκης. Έστεκε αγέρωχη με...

Μα πως γίνεται να μην υπάρχει αγάπη, γίνεται ζωή χωρίς αγάπη, χωρίς συναίσθημα που σε κάνουν να χαμογελάς και να πετάς σε κόσμους...

Εκείνο το τελευταίο φιλί στο άψυχο κορμί σου θα παραμείνει μέσα μου, μια ζωντανή εικόνα. Δεν θα μείνει σαν κάτι άσχημο και μακάβριο. Αυτό...

Το μπλουζάκι αυτό που έκανα δύο χρόνια να δω. Στην ντουλάπα κρυμμένο μαζί με συναισθήματα, ήταν ότι απέμεινε από σένα. Το φόρεσα σήμερα...